(Dit artikel is oorspronkelijk geschreven voor de Fontys Nieuwsbrief studiecoaches).

Ik heb twee jaar terug een korte cursus in mindfulness gehad. Op een van de dagen van deze cursus moesten we iets raars doen: we kregen ieder een enkele rozijn aangereikt, die we vervolgens zorgvuldig moesten waarnemen met tong, gehemelte, tandvlees, lippen. Dit allemaal zonder het door te slikken. Was het hard of zacht, wat was de textuur? Wat voor smaak heeft het? Het instinct is natuurlijk dat je mond gaat wateren: lekker, iets om te eten. Het zou dus ook het makkelijkste zijn om het gewoon zo snel mogelijk door te slikken. Maar wat als je dat niet doet, en in plaats daarvan de rozijn gewoon ervaart? Wat als je even uit je gedachten stapt en focust op wat je zintuigen doorsturen?

Deze oefening had natuurlijk een ander doel dan een rozijn leren kennen. Je leerde namelijk om bewust te worden van het feit dat je midden in je gedachten zat. Eerst denk je “wat een rare opdracht, moet dit echt”, waar je je vervolgens overheen zet om meer in het moment te komen. Het is in feite dus overschakelen van denken naar voelen.

Als we veel nadenken bouwen we in feite een bunker om ons heen die onbekende en onvoorspelbare invloeden tegenhoudt, inclusief veel van onze eigen gevoelens. Je kunt je dus inbouwen in je eigen onzekerheid of ijdelheid. Alles wat binnenkomt door de ramen wordt zo vervormd dat het past in wat je al om heen hebt gebouwd. De enige manier om deze bunker te ontsnappen is je er bewust van worden, om vervolgens de deur uit te lopen. Als je hier te lang mee wacht komt of de sloophamer van het leven, of je blijft te lang hangen en raakt verbitterd.

Mijn favoriete voorbeeld van het ontsnappen van deze bunker is rondlopen in de regen. Natuurlijk is het heel naar om nat te zijn, maar op een gegeven moment kun je niet natter meer worden dan je al bent. Is het dan niet beter om de situatie te accepteren en gewoon door te gaan? Pas als ik al helemaal nat ben kan ik genieten van hoe alles om me heen er dan eigenlijk uitziet. Eerst denk ik negatief omdat ik nat wordt, en vervolgens accepteer ik dat ik er niks meer aan kan doen, en dan is mijn hoofd leeg. Het is een geweldige ervaring om doorweekt met een glimlach door het regenachtige Nederlandse landschap te lopen, en uitgeput thuis aan te komen voor een warm kop koffie of thee.

Daarom nodig ik je uit om elke dag een paar keer te letten op waar je aan  denkt, en het vervolgens een compleet andere kant op te draaien. Negatief naar positief, serieus naar speels, dramatisch naar simpel. Je mag hier natuurlijk lekker creatief in zijn! Als het je lukt kun je natuurlijk ook je gedachten voor een paar seconden compleet pauzeren: aan helemaal niks denken. Hopelijk zul je vanzelf merken dat je gedachten niet bepalen wie je bent, en dat er eigenlijk veel minder grote zorgen zijn dan je eerst dacht. Zo heb ik tenminste ontdekt hoeveel er wel niet om me heen is wat ik kan waarderen. Uiteindelijk is je perspectief datgene wat bepaald waar je van wil, mag en kan genieten.

mpeerlings

Author mpeerlings

More posts by mpeerlings

Leave a Reply

Recent Posts

Recent Projects